Door Ingrid Wolsing op 18 januari 2016

Hulp aan vluchtelingen verrijkt je leven

Mijn man is een tijdje geleden als vrijwilliger begonnen bij het vluchtelingenwerk. Hij helpt op afroep bij computerproblemen en is, sinds kort, samen met onze dochter taalmaatje bij een Syrisch gezin. Direct na het eerste bezoek aan dat Syrische gezin werden wij uitgenodigd voor de verjaardag van hun dochtertje die 1 jaar werd. Wij gingen daar op een zondagmiddag naar toe.

Het ging om een jong gezin: Vader, moeder, kindje en ook de broer van de man met zijn vrouw en kindje en de broer van de vrouw waren op het verjaardagsfeestje. We werden met alle egards behandeld en er moest uiteraard ook gegeten worden. Na het eten, waarbij wij overigens alleen met de gastheer aan tafel zaten, de rest zat op de bank, kregen we koffie. We zaten toen wel met zijn allen bij elkaar. Het gesprek kwam al snel op hun geloof: de islam en de situatie in Syrie.

Verhalen die wij in grote lijnen kennen en waarvan we dagelijks de beelden zien. Over de vlucht hebben ze niet veel verteld maar wat me wel duidelijk werd was dat één van hen gevangen heeft gezeten vanwege het maken van filmbeelden van (vreedzame) studentenprotesten. Na het bezoek besefte ik me dat het veel indruk op me had gemaakt. Vooral het feit dat het ging om jongeren, in de leeftijd van mijn kinderen (tussen de 17 en 32 jaar), die met gevaar voor eigen leven hebben moeten vluchten. Studie afgebroken, huis en familie achtergelaten, maar ook je toekomst. Dan kom je in een land waarvan je de gebruiken en de taal niet kent en waar de meeste mensen een ander geloof of zelfs geen geloof hebben. Gelukkig heb je wel een paar familieleden bij je in de buurt, maar verreweg het grootste deel is elders.

Wat mij ook is bijgebleven is dat ze allemaal zo graag willen: de taal leren, mensen leren kennen en weer aan de studie/werk, een toekomst opbouwen. Het is goed om te zien dat je vrij eenvoudig hun een eind op weg kunt helpen. Af en toe een avondje op visite gaan en Nederlands praten, of helpen met het aanmelden bij de voetbalclub. En als je dan met mensen in gesprek komt dan zie ik gelukkig dat er veel Nederlanders zijn die wel de vluchtelingen willen helpen en voor ze klaar willen staan. Die genuanceerder naar de problematiek kijken. Ook de voetvalvereniging, in dit geval DVC ’26, wil een plek bieden voor de statushouders . En zo zijn er nog veel meer positieve voorbeelden. Gelukkig!

Ik hoop dat er meer mensen zijn die zich aanmelden als vrijwilliger bij Welcom. Met relatief weinig tijd kun je al veel betekenen. En je krijgt er veel voor terug, want contact met mensen uit een andere cultuur verrijkt je leven.

Ingrid Wolsing

Ingrid Wolsing

Woont: In Didam   Dit ben ik: Ik ben vanaf mijn studententijd (en dat is al weer heel lang geleden) politiek actief. Enkele jaren na mijn studie ben ik weer in Didam gaan wonen en wilde ik mij met de gemeentelijke politiek bezig houden. Ik ben toen lid geworden van de PvdA omdat dat de

Meer over Ingrid Wolsing