Door Ingrid Wolsing op 13 september 2016

Toegankelijkheid is méér dan alleen de buitenruimte

Vorige week heb ik deelgenomen aan een bijeenkomst over de toegankelijkheid van Beek. Het idee was om, samen met raads- en commissieleden, in rolstoel of met rollator een rondgang te maken door een deel van het centrum van Beek. Dit om te ervaren hoeveel ‘drempels’ er zijn voor mensen die slecht ter been zijn, slechtziend of in een rolstoel zitten. Het was een leuke en nuttige bijeenkomst.  Uiteraard veel lol, maar ook de simpele constatering dat er nog heel wat moet gebeuren willen we in Montferland echt toegankelijk zijn. En dan gaat het niet alleen om het inrichten van de openbare ruimte (een taak van de gemeente), maar ook om het gedrag van inwoners. Onbedoeld gedrag, maar het kwam regelmatig voor dat we van de stoep af moesten omdat er een auto op de stoep geparkeerd stond. Voor mij was dit alles geen nieuwe ervaring. Mijn vader zat de laatste tien jaar van zijn leven in een rolstoel dus heb ik vaak aan den lijve meegemaakt hoe rolstoelonvriendelijk onze gemeente is. Gelukkig wordt er al een tijdje gebruik gemaakt van ervaringsdeskundigen (oa Tonnie) om de inrichting van onze kernen te verbeteren. En dat gaan we nog meer doen.

Door zelf een rolstoel te duwen of achter een rollator lopen ervaar je de beperkingen die sommige mensen hebben om deel te nemen aan onze samenleving. Hierdoor komt er, terecht,  extra aandacht en geld om de openbare ruimte oa rolstoelvriendelijk in te richten.

Als het gaat om volwaardig mee doen aan de samenleving is er nog een andere groep, en die is veel groter. Een groep die dagelijks beperkingen  ervaart. Dat zijn mensen die in armoede leven, mensen die laaggeletterd zijn en statushouders.  Mensen die elke dag weer ervaren dat ze aan veel activiteiten niet kunnen deelnemen, omdat ze het geld niet hebben of niet begrijpen waar het over gaat. Ik kan beleidsmakers en –beslissers niet laten ervaren hoe het is om in armoede te leven of niet goed te kunnen lezen en schrijven. Veel komen niet eens in aanraking met de doelgroep, laat staan dat ze weten hoe het voelt.

Als PvdA-wethouder  vind ik het mijn taak om, hoe lastig vaak ook, deze groep onder de aandacht te brengen en te zorgen dat ook voor hun de (Montferlandse) samenleving toegankelijk wordt. Ze verdienen het!

Ingrid Wolsing

Ingrid Wolsing

Woont: In Didam   Dit ben ik: Ik ben vanaf mijn studententijd (en dat is al weer heel lang geleden) politiek actief. Enkele jaren na mijn studie ben ik weer in Didam gaan wonen en wilde ik mij met de gemeentelijke politiek bezig houden. Ik ben toen lid geworden van de PvdA omdat dat de

Meer over Ingrid Wolsing